Postovi
Demiurg ili 'Trickster'
Veliki posrednik. Između osjećaja apsolutne zajednice sa svijetom i osjećaja neprijateljstva prema svijetu, između onirizma njegove puti i maskirane enigme budućnosti, između beskrajnog širenja realnog i njegovog dubokog, sljepog i lucidnog jedinstva. U jezik pokušava zatvoriti događaje i emocije. Pikturalni znakovi obilježavaju stvari, prije svega označavaju svoj vlastiti simbolički nivo i vlastiti sistem koherencije. Ono ne isključuje mogućnost da jednog dana ponovno pronađe stvari transformirajući ih uključivanjem u novu predstavu prostora....
Alegorija
Slikovita
misao, koja se može manifestirati samo na paradoksalan način - jer se
manifestira samo na površini - bira svoj sistem kontrasta, uči
simboličnu površinu koja može obilježiti odnose među stvarima prema
zakonima koji nisu zakoni prirodne percepcije.
Pupčana vrpca
između nas i znakova još nije presječena. Ali postoji samo jedan način
da ih shvatimo: a to je da se zbližimo sa onim što se događa sa njima i
sa onim što postaje apstraktni prostor. Bit čemo patetični čak i po
cjenu da ispadnemo smiješni.
Vjerojatno nam
je, kao i dubinskim ribama, potreban jedan jezik koji usmjerava i
olakšava osmozu između nas i oceana svijeta. Da nas svijet ne pritišče
više nego mi njega opterećujemo. Da bi čovijek igre i čovijek prirode
činili jedno. Da više ne osjećamo potrebu za uočavanjem razlike između
ruganja i ozbiljnog. Ali stvar se može promatrati i iz druge
perspektive.
Apstraktni prostor
To je prostor koji odražava naše lutanje zahvaljujući razlici u kojoj se jad i ironija mješaju; to je prostor koji se od nas odvaja pomalo nam se rugajući; prostor gdje onaj koji gleda i ono što je gledano nikada ne uspjevaju jasno se razlikovati; psihički i duhovni prostor gdje je gotovo sve moguće i gotovo ništa nije neophodno, ali gdje univerzalnost i materijalnost boja i konstruirane svjetlosti definiraju granice našeg odnosa s realnim. Sa realnošću onoga što se nudi, a ne uspjeva se izjednačiti sa realnošču onog što se skriva. Realno je ono što nije dozvoljeno.
Fotografija
Ma kako bilo, ona nam otkriva nebrojene forme, ali malo šta stvara od njih. Slika i forma su spojeni u aksiomatičnom oku kamere i na emulziji. Njena interpretativna moć je svedena. Ona može interpretirati samo varirajući efekte svijetlosti, koristeći specjalne filtre, leće ili putem kemiskih procesa. Ona često imitira slikarstvo, a trenutno apstraktno slikarstvo. To je savršena tehnika prisutnosti. Ali izgleda nam da je optika koju ona prenosi uvijek ista, a simboličan prostor, koji otkriva i označava realno, u fotografiji ne varira. Čini nam se da je to upravo zato što nedostaje osnovni nivo uoblčavanja - linije i boje koje omogučuju da se slobodno tumači slika - što su modul prostranosti, spacijalnosti - prostor izražen površinom - modificira samo malo ili gotovo nikako. Kod je određen jednom zauvijek. Udaljenost između kolektivnog ili individualnog subjekta i realnog je uvijek osjetno ista, zato što on ne može, čak ni na sljepo, da intervenira, niti pak može izmjeniti ili pomaknuti odnos između onog što označava i onoga što je označeno. A to je privilegija slikara. Odstojanje u koje se uvodi značenje je dogmatično i neshvatljivo. Objektiv aparata obavještava semantičke cjeline na nepromjenjiv način. Kad fotografija ne prelazi previše polje našeg uobičajenog iskustva, mi lako naučimo gledati ono što ona predstavlja. Mala djeca, seljaci iz zabačenih sela, primitivci nauče je definirati dosta lako. Nasuprot tome, vrlo velika udaljenost (fotografije iz aviona), prevelika blizina, rengenski snimak (kod kojeg u prvom trenutku ne znamo da li tamna ili osvijetljena mrlja odgovara plućnom oboljenju ili ne), navode gledaoca da se dugo usredotočuje nad sistemom cjelovitih nagovještaja znakova, 'čitanje fotografije'. Bez toga je fotografija samo nijemi predmet koji pripada vanjskom svijetu.
Između nas i naslikane površine
-Postoji neko križanje gdje pronalazimo sveobuhvatni odnos našeg tijela sa prostorom, ali u obrnutom smijeru. Lijeva strana postaje desna, gore i dole se susreću direktno, ali možda izmješani na jednoj apstraktnoj slici. Blizu i daleko, to je upravo glavna dimenzija plastičnih manipulacija. Svijet se zaustavlja na slici i sređuje se kroz plastično uobličene događaje koje je odabrala stilistička konvencija. Svaka slika nam prenosi informacije, ali istovremeno prenosi i vidljiv svijet, izražava prisustvo vidljivog koje je uređeno. U jednoj fazi, svaki pikturalni kontekst priča o pojavi jednog optičkog reda-jednog smisla- riječima neobičnih i privremenih vremenskih zbivanja, koja su istovremeno grandiozna i vječna. Ona se upire da postane svemirska i da se ucrta u ljudsku budučnost. A fotografija?
Prostor i element
Slika, forma, sadrže kvantitativno varijabilna značenja, ali čak i ona najsvedenija traže frazu da bi bila verbalizirana. Svaka forma, djelomično motivirana, kao optička realnost, pošto pripada jednom konstruiranom prostoru, svojim načinom širenja po površini iskazuje način na koji označava dubinu. Svaka stilska konvencija simbolično iskazuje odnos između dubine i onoga što dubina sadrži: svjetlost, tamu, boje materije, predmete, osobine... - između kontinuiteta i diskontinuiteta, između plastičnog prostora i formi. Plastični prostor transportirani posrednik kozmičkog prostora, prava spona između prirode i kulture, gdje forme koje on sadrži imaju isti modul prostranosti kao i ono što ih okružuje, gdje je sistem kontrasta homogen - taj plastični prostor je jedna dimenzija koja svim važnostima, bitnostima slike daje njihovu osnovnu sadržajnost, mogučnost da se razlikuju jedni od drugih, ali također i mogučnost da budu pobrkani, i stvara razliku između smisla i ne-smisla. To je prostor koji omogućuje da se razlikuje promjenjivi broj elemenata, i da se oni objedine u jednu cjelovitost. To je mjesto gdje 'misao rasparčava jedinstvo senzibilnog svijeta' (Plotin), da bi ga ponovno uspostavila na formalnom planu, mjesto gdje slikar može da razmjeni svoje emocije i poimanje predmeta za boje i forme, gdje on može uštedjeti jedno apstraktno odmaralište da bi prišao realnom. Da bi slikao on nema potrebu imenovati. Svaka stilska konvencija pruža sredstvo za prelaženje od kontinuiteta do diskontinuiteta, i obrnuto, i predstavlja nepostojanu ravnotežu.
